Ήταν η μόνιμη διάθεση ενός ονείρου τοποθετημένου με την πλάτη στον τοίχο που χώριζε το χολ απ’ το κυρίως δωμάτιο∙ έτσι τις ανέμελες μέρες –που σπάνιζαν όλο και περισσότερο– κρεμούσε κάδρα με πολύχρωμες ζωγραφιές και τοπία σπάνιας ομορφιάς για να μπορεί να σπάει λίγο τη μονοτονία του γκρι.