Αφότου το ‘κοψα παίρνω τη νικοτίνη μου από τις βλεννογόνους σου. Ρουφώ από τα χείλη σου – τις δυο σου γλώσσες. Μην το κόβεις προς θεού – είμαι εθισμένος στ’ αλμυρά σου σε χαρακιά τού ιδρώτα σου κυλώ μυρμηγκάκι πνιγμένο στα σμηγματικά σου.