Το φως του κόσμου κρύβεται κι ό,τι φωνάζει πια η τραγική σου μοίρα. Βάφω με αίμα τη σκάλα που περπάτησα, για να σε φανερώσω. Τι μεγαλείο η εγκατάλειψη! Τι τραγικότητα ο φόβος! Παγίδες ζεσταίνουν το ικρίωμα το στέμμα ματωμένο μα όρθιο. Μπροστά στη δίκη του γένους μας σε συγχωρεί Τζοβάνα. Μισότρελη στον θάνατο αστέρι σκοτεινιάζει λάμπουν μονάχα φοβερά όσα με κόλπα έπλασε ο βασιλιάς Ερρίκος.