Τέσσερα χέρια δέκα μέλη άκρα-των στεναγμών. Σηκώθηκες ξανάπεσες. Φαίακες Λαιστρυγόνες καμιά δεν έχουν σημασία. Στο κύμα που ’σβηνε σε άμμο δροσερή λογίστηκες μην είναι κι η ζωή αλληλουχία διακοπών απ’ τη σιωπή. Έτσι πολύφημα που θέλησες να ζήσεις αναντροπή μονάχα σου αρμόζει.