Μού `χεις γίνει πλέον άγχος φοβερό και τα νεύρα μου εσπάσαν λίγο λίγο, δεν υπάρχει άλλη λύση για να βρω ή εσύ να φύγεις, ή εγώ να φύγω. Η μεγάλη σου η ζήλεια σου επίκρανε τα χείλια, το φιλί σου δηλητήριο πικρό, είν’ η ζήλεια ένα μαχαίρι που σου όπλισε το χέρι και με πληγώνεις κάθε ώρα και λεπτό. Κατανόηση δεν βρίσκω δυστυχώς, φταίει η ζήλεια σου που την χαρά μου παίρνει, δυσκολεύει την ζωή μας διαρκώς και σιγά σιγά στον χωρισμό μας φέρνει.