Διχάστηκαν οι δρόμοι μας επειδή Σταμάτησες πλέον να μ’ ακολουθείς Κι εγώ για να σε συναντήσω Θα πρέπει να γυρίσω πίσω Με όλα τ’ αυλάκια του χρόνου πάνω μου Με όλες τις νεροσυρμές της θλίψης μέσα μου Με όλα τα λευκασμένα χρώματα της αλλαξοκαιριάς Θα πρέπει να επιστρέφω περίλυπος και κατάκοπος Εκεί που εσύ σταμάτησες να προχωράς Κι αγέρωχος στέκεις με το παγωμένο χαμόγελο Σκαλισμένο στο σμάλτο και την πέτρα Άτρωτος πια στις απειλές των γηρατειών Για πάντα πεντάμορφος κι ενθουσιώδης Χοϊκός ανεμοκαμωμένος και πανάλαφρος