Φωτογραφία ασπρόμαυρη του `69 με το Χάρη μες στους δρόμους να νυχτώνω, σιγά σιγά να μεγαλώνω με μακριά μαλλιά, ένα τσιγάρο και μπερδεμένα όνειρα. Κάποτε η μουσική με κοίταξε στα μάτια και λάμπει ακόμα μέσα μου του διαμαντιού η φλασιά. Κι ένα ρεφρέν παράξενο, 4-5 λόγια που δεν το ξέχασα ποτέ κι ακόμα τραγουδά. Πέταξε βαθιά στον εαυτό σου, φύγε από όλα αυτά. Πόσα χρόνια πέρασα μέσα στη σκιά, χίλιες νύχτες ελπίζοντας στο φως, σαν ξωτικό σε παραμύθι ένας μικρός, ανόητος θεός. Μπήκα σ' ένα τρένο σιωπηλά 3000 μίλια μακριά. Κι όμως μες στο χιόνι ανθίσαν ξαφνικά τα τραγούδια μες στα όνειρά μου, τα τραγούδια μέσα στην καρδιά μου. Περνάω από τον κόσμο όπως περνάει μια ιδέα απ' το μυαλό και πάει στο καλό.