Δεν έχει πια ζωή εδώ στα περιβόλια μοιάζουν με τ’ άδεια καφενεία που με χτίκιασαν. Δεν έχει πια ζωή εδώ στα περιβόλια. Τη νύχτα βρέχει σκοτωμούς. Πώς να θερίσω μουσικές βουνά και σπίτια με δικάζουν στα πραιτώρια, βλέπω τα δέντρα μου κι αυτά μαστιγωμένα και τα πηγάδια μου φαρμακωμένα και τα πουλιά μου σαν καημός δεκαπεντασύλλαβος. Δεν έχουν πια ζωή αυτά τα ερημονήσια μοιάζουν με τ’ άδεια τα ξωκλήσια που ερήμωσαν. Δεν έχουν πια ζωή αυτά τα ερημονήσια. Τη νύχτα βρέχει σκοτωμούς. Γι’ αυτό θ’ αφήσω εγώ αυτά τα περιβόλια, θα βγω να πάρω τα στενά της θάλασσας μα δεν μπορώ.