Δευτέρα έφυγες, θυμάμαι, στην πολυσύχναστη πλατεία και από τότε δεν κοιμάμαι μακρά του πόνου η θητεία. Δευτέρα σ’ έπαιρναν οι δρόμοι και ξάφνου έσβησε το φως μας γι’ αυτό και είναι αυτή η μέρα η πιο πικρή επέτειός μας. Και το παλεύω και δεν ψάχνω να σε βρω και το παλεύω και τηλέφωνο δεν παίρνω. Ο χρόνος τρέχει και ακίνητος εγώ να κάνω βήμα δυστυχώς δεν καταφέρνω. Και το παλεύω και δεν ψάχνω να σε βρω και το παλεύω που με λύγισε η σφαίρα. Η κάθε μέρα απροσπέλαστο βουνό και η Δευτέρα η χειρότερή μου μέρα. Δευτέρα έτυχε και πάλι να ‘ρθεις να πάρεις πράγματά σου με ύφος που ‘χε υπερβάλλει τα λόγια μου ‘πες τα σκληρά σου. Και πώς τα φέρνει η συγκυρία μια μέρα βρέθηκα μπροστά σου και άλλο χέρι πια κρατούσες κι ήταν Δευτέρα - για φαντάσου. Και το παλεύω και δεν ψάχνω να σε βρω και το παλεύω και τηλέφωνο δεν παίρνω. Ο χρόνος τρέχει και ακίνητος εγώ να κάνω βήμα δυστυχώς δεν καταφέρνω. Και το παλεύω και δεν ψάχνω να σε βρω και το παλεύω που με λύγισε η σφαίρα. Η κάθε μέρα απροσπέλαστο βουνό και η Δευτέρα η χειρότερή μου μέρα.