Ήμουνα κάποτε κι εγώ ένα παιδί μ' αξία έκανα όμορφη ζωή και μ' υπολόγιζαν πολύ μέσα στην κοινωνία Μια γυναίκα, αχ μια γυναίκα μ' έκανε αγνώριστο και τον πόνο έχω τώρα φίλο μου αχώριστο Στ' αμαρτωλό περπάτησα το μαύρο μονοπάτι γιατί με τράβηξε πολύ αχ! η παράνομη ζωή κι έγινα τώρα στάχτη Μια γυναίκα, αχ μια γυναίκα μ' έκανε αγνώριστο και τον πόνο έχω τώρα φίλο μου αχώριστο Τώρα πληρώνω ακριβά την άμυαλή ζωή μου με τα κουρέλια να γυρνώ κι αν τύχει άνθρωπο να βρω κρύβομαι απ' την ντροπή μου Μια γυναίκα, αχ μια γυναίκα μ' έκανε αγνώριστο και τον πόνο έχω τώρα φίλο μου αχώριστο