Το δειλινό, ωχ μανούλα μου θα σου μιλώ για την καρδούλα μου, θα σου μιλώ για εκατό πληγές αφού πονώ γιατί είναι ανοιχτές. Να ξεδιψάσω δεν μπορώ από την θάλασσα νερό, δεν ακουμπώ τον ουρανό μες του Αιγαίου το γαλανό. Και άμα φύγω για τα ξένα θα 'χω δυο πανιά σκισμένα και θα χάνω όλο ένα κάθε ελπίδα μου για σένα. Και άμα φύγω μες την νύχτα θα ανάψω δυο σπίρτα όσο χάνεται στο κύμα της αγάπης μας το κρίμα. Το δειλινό πριν να κοιμηθώ θα σου μιλώ σε εσένα θα αφαιρώ, θα σου μιλώ για εκατό πληγές αφού πονώ που είναι ανοιχτές. Να ξεδιψάσω δεν μπορώ από την θάλασσα νερό δεν ακουμπώ τον ουρανό μες του Αιγαίου το γαλανό. Και άμα φύγω για τα ξένα θα 'χω δυο πανιά σκισμένα και θα χάνω όλο ένα κάθε ελπίδα μου για σένα. Και άμα φύγω μες την νύχτα θα ανάψω δυο σπίρτα όσο χάνεται στο κύμα της αγάπης μας το κρίμα.