Χτύπησε η πόρτα στο έμπα της μέρας, είπα θα είναι πλασιέ ή αγέρας κι ήσουν εσύ τυλιγμένη, κουρέλια ζωής. Η πρώτη σκέψη τη πόρτα να κλείσω, η πρώτη σκέψη να σε τιμωρήσω, μα παραμέρισα απλά να σ' αφήσω να μπεις. Λες μια ώρα έλειπες κι από ψώνια γύριζες για αυτό κουβέντα να μη πεις. Μη, μη χαλάς τη στιγμή όσα λεν δυο λυγμοί χίλιες λέξεις δεν λένε. Μη, μη χαλάς τη στιγμή έχω φταίξει κι εγώ και Θεό δεν με λένε. Δες στο τραπέζι φλυτζάνια έχω δύο, ποτέ βαθιά μου δε σου ‘πα αντίο και μοναχός είχα μάθει για δύο να ζω. Μίλα όσο θες, μοναχά μη μιλήσεις για τα παλιά για πικρές αναμνήσεις, η κάθε μέρα Δευτέρα, καινούριο γραφτό. Τα παλιά χωρίζουνε οι χαρές που αξίζουμε απόψε αρχίζουνε για αυτό. Μη, μη χαλάς τη στιγμή όσα λεν δυο λυγμοί χίλιες λέξεις δεν λένε. Μη, μη χαλάς τη στιγμή έχω φταίξει κι εγώ και Θεό δεν με λένε.