Στην εθνική οδό πάλι θα βγω και δίχως νόημα, στις σκέψεις μου θα ψάχνω να σε βρω το παραφρόνημα. Μ’ ένα μπουκάλι άδειο θα μιλώ δίπλα στο κάθισμα και στο κορμί μου πάλι θα μετρώ κάθε σου ράγισμα. Μου λείπεις σου φωνάζω σαν τρελός με βλέμμα ακίνητο και μοιάζω στον αέρα που χτυπάει το αυτοκίνητο. Νου λείπεις και στην τρέλα που θα βγω θα ‘σαι το θέμα μου, στο ρεύμα το αντίθετο θα μπω να βρω το τέρμα μου. Στην εθνική οδό πάλι θα βγω μες στα μεσάνυχτα θα ψάχνω στη βουή της να σε βρω με μάτια ορθάνοιχτα. Εκεί που τη φυγή σου θα ρωτώ αν είχε νόημα σε μια νταλίκα θα ‘ναι η ζωή μου φιλοδώρημα. Μου λείπεις σου φωνάζω σαν τρελός με βλέμμα ακίνητο και μοιάζω στον αέρα που χτυπάει το αυτοκίνητο. Νου λείπεις και στην τρέλα που θα βγω θα ‘σαι το θέμα μου, στο ρεύμα το αντίθετο θα μπω να βρω το τέρμα μου.