Όταν εγύριζα φτωχός, φτωχός κι απελπισμένος ήμουν απ’ όλους μισητός και περιφρονημένος. Μα τώρα όλοι μ’ αγαπούν που ζω στην ευτυχία, αυτός είναι ο παλιόκοσμος, αυτή είναι η κοινωνία. Φίλοι, γνωστοί και συγγενείς μ’ είχανε κάνει πέρα, στη φτώχεια μου δεν μου ‘λεγαν ούτε και καλημέρα. Μα τώρα όλοι μ’ αγαπούν που ζω στην ευτυχία, αυτός είναι ο παλιόκοσμος, αυτή είναι η κοινωνία. Και πάλι αν έρθει η στιγμή τα πλούτη και μ’ αφήσουν, όσοι με τριγυρίζουνε αχ, θα με περιφρονήσουν.