Εσύ που αναστάτωσες όλο τον Πειραιά και ήθελες να είχες και δυο και τρία και τέσσερα παιδιά. Ρώτα και μένα να σου πω τι έχω τραβηγμένα αφού απ’ τα τόσα μου παιδιά δεν χάρηκα κανένα. Απ’ τα παιδιά που γέννησα καμμιά χαρά δεν είδα, σκορπίσανε σαν τα πουλιά στη μαύρη καταιγίδα. Πονώ και βασανίζομαι σ΄ όλη μου τη ζωή γιατί απ’ τα παιδιά μου μια μέρα η δόλια χαρά δεν έχω δει. Είχα καημό όπως κι εσύ παιδιά να μεγαλώσω, μα δεν περίμενα ποτέ πως θα πονέσω τόσο. Απ’ τα παιδιά που γέννησα καμμιά χαρά δεν είδα, σκορπίσανε σαν τα πουλιά στη μαύρη καταιγίδα.