Μια μέρα βγήκες στη στεριά μικρή γιορτή κι ελπίδα, στην Άνδρο βγήκες ή στην Τζιά μπορεί στην Αργολίδα. Χρόνια εδώ σε καρτερώ με τα καμώματά σου, γράφω στην άμμο με φτερό και σβήνει τ’ όνομά σου. Πότε γυρίζεις στο νερό, πότε πατάς στο χώμα, πότε πουλί στον ουρανό, πότε φιλί στο στόμα. Το κύμα πάνω στο νερό σε πάει και σε φέρνει, χάνεται ο γλάρος στον αφρό κι όλο σε γυροφέρνει. Πάντα αλλού είν’ η ψυχή κι αλλού είναι το σώμα, είμαι πουλί ενδημικό κι εσύ η χελιδόνα. Πότε γυρίζεις στο νερό, πότε πατάς στο χώμα, πότε πουλί στον ουρανό, πότε φιλί στο στόμα.