Ο φόβος του πόνου πονάει κι απ’ τον πόνο συχνά πιο πολύ σαν βρέφος τη νύχτα πεινάει σε κόβει βαθιά σαν γυαλί. Ο πόνος του φόβου ανοίγει της νύχτας το κρύο κελί, σε άσπρο σεντόνι τυλίγει το μαύρο του πόθου φιλί. Δύστυχε, λαίμαργε, εαυτούλη μου χορτάτε κανείς δε γλίτωσε από κείνο που φοβάται.