Κεριά κι αρώματα βαρειά, από τότε που σ' άγγιξα ηδονή μου. Νυχτώνω δίπλα στο γκρεμό, λέω στου λύκου τ' αυτί για το Θεό. Τίποτε δεν αγγίζω πια τη βαρειά μου εξώπορτα σφραγίζω. Στη μολυβένια σου ματιά ημερώνει η κάθε θάλασσα. Πήλινο νησάκι δε χωράς την πυρκαγιά Γυάλινο νεράκι μεθάς με τη γόμα σβύνω ξαναφτιάχνω τη μορφή ουρανί στα χείλη, εσύ. Ζήσε αεράκι μου μικρό τα μαλλιά της να πλέξεις, να γιορτάσεις. Φέρε την πλώρη της εδώ, τις γυμνές τις ανταύγειες της να δω. Θέλω για πάντα να 'μαι εδώ την πυξίδα του χρόνου να χαλάσω, αληθινά να σ' αγαπώ και να με συγχωρέσεις αν στο πω.