Μια οπτασία μαγική που ξεδιπλώνει ερωτική σφιχτό πλοκάμι, στα σκοτεινά περιπολεί για να μου κλέψει ένα φιλί πίσω απ’ το τζάμι. Φοράει μια αφίσα του Ρενουάρ και κατεβάζει το φερμουάρ μπρος στον καθρέφτη, περνούν εικόνες αστραπές στου χρόνου ψάχνω τις ρωγμές να βρω τον κλέφτη. Με ιστορίες σαν κι αυτές λίγο μπανάλ, λίγο γνωστές μετρώ ραγισματιές στα χρόνια. Κύματα σ’ έρημες ακτές που σκούριασαν τις κουπαστές και σκάνε στα ουράνια μπαλκόνια. Μεσάνυχτα στενά του Ορμούζ χορεύοντας χαμένα μπλουζ χωρίς φεγγάρι, με κάτι αρχαίους ναυτικούς και κωπηλάτες ποντικούς μέσα στ’ αμπάρι. Που μας ψιθύριζαν κρυφά σαν σκοτεινά βεγγαλικά κλεμμένα λόγια, από ανύπαρκτους ποιητές κι αόρατους ταξιδευτές για παρηγόρια. Με ιστορίες σαν κι αυτές λίγο μπανάλ, λίγο γνωστές μετρώ ραγισματιές στα χρόνια. Κύματα σ’ έρημες ακτές που σκούριασαν τις κουπαστές και σκάνε στα ουράνια μπαλκόνια.