Ακίνητο το πλοίο στο λιμάνι, δεμένο με σκοινιά της νοσταλγίας φορτώνουμε κρυφά λόγω απεργίας και βγαίνουμε στη γύρα για φουστάνι. Στη Μάλτα μια βραδιά, στη Μάλτα μια βραδιά. Κανείς δεν μας ρωτάει για που πάμε, κανείς από που ήρθαμε δεν ξέρει όσο μπορεί ο καθένας υποφέρει, για αυτό κι εμείς κανέναν δεν ρωτάμε. Στη Μάλτα μια βραδιά, στη Μάλτα μια βραδιά. Καμμιά φορά μονάχα όταν βραδιάζει κι οι βάρδιες εναλλάσσονται με φρίκη σε πνίγει η απορία σε ποιον ανήκει ο χρόνος που τον έρωτα αγοράζει. Στη Μάλτα μια βραδιά, στη Μάλτα μια βραδιά. Σε πιάνει το παράπονο και φάλτσα τραγούδια αρχίζεις με φωνή κοντράλτα, για εκείνο το υπόγειο στη Μάλτα και το καρφί που σου χαράκωσε τα μπράτσα. Στη Μάλτα μια βραδιά, στη Μάλτα μια βραδιά….