Μνήμες φέρνει η νύχτα όταν βγει που τις διώχνει η μέρα με οργή και τις ζωντανεύει με λυγμό, όμως απαιτεί εξαγνισμό. Πίσω απ’ τις ματιές σου τις καυτές κρύβονται τα όνειρα του χτες και οι ανέμοι βγαίνουνε μπροστά, κλείνεις πια τα μάτια σου σφιχτά. Είν’ ο έρωτας καυτός, ευκαιριακός, ταπεινωτικός και διψασμένος κι αν τον εμπαίξεις μια, τον εμπαίξεις δυο θα σ’ απαρνηθεί και θα ‘ν χαμένος. Μόνο οι ψυχές τις νύχτες ζουν με τον εαυτό τους ασελγούν και ρωτάνε δίχως οργασμό ποιος πληρώνει το λογαριασμό. Και ρωτάν δεν είσαι μοναχή άδειο το κρεββάτι σου ηχεί, πως να διώξεις τα θολά νερά και του χρόνου τη ψυχρή φθορά. Μόνο με την ηδονή ο έρωτας δονεί και αυτό το δείχνει επιμόνως κι άμα ξεγελαστείς και ονειρευτείς σκέψου μόνο εχθρός του είναι ο χρόνος.