Του πολέμου τσακάλι, του θανάτου ληστή για του κόσμου το χάλι δεν πληρώνεις εσύ. Κανόνια και μπόμπες ξερνοβολάς με τα κούφια σου λόγια δεν με ξεγελάς. Ένα όπλο μου δίνεις και μια προσταγή τον εχθρό αδερφό μου να ξαπλώσω στη γη. Ανεμίζεις παντιέρες σαν τρελός πειρατής μα πριν πέσουν οι σφαίρες σαν λαγός θα κρυφτείς. Του πολέμου τσακάλι, του πολέμου τσακάλι, του πολέμου τσακάλι. Θέλω να σε ρωτήσω αν πιστεύεις ακόμη τα λεφτά πως μπορούν ν’ αγοράσουν συγγνώμη. Όταν όλες οι μάνες σ’ έχουν τόσο μισήσει, μ’ ένα μίσος που λες τους νεκρούς θ’ αναστήσει. Δεν θ’ αργήσει μια μέρα που η ζωή σου θα σβήσει με κατάρες τον κόσμο η ψυχή σου θ’ αφήσει. Όπως ήρθες θα φύγεις του διαβόλου σπορά και θα ‘ναι η ειρήνη που θα κυβερνά. Του πολέμου τσακάλι, του πολέμου τσακάλι, του πολέμου τσακάλι.