Δεν κλαίω που ξέρω πως θα λείπω μια μέρα μα κλαίω για όλα αυτά που έχουν συμβεί. Να βλέπω στο διάβα μου χαρτόνια μ' ανθρώπους που έχουν με μιας τώρα ξεσπιτωθεί. Ν’ ανοίγουν οι κάδοι σα να ‘ναι ψυγεία και μες στα σκουπίδια να ψάχνουν φαΐ. Να τρέμω πως θα ‘ρθει και μένα η σειρά μου στη κάλπη αν δε ρίξω αυτό που θα βγει. Πως φταίει να λένε η δημοκρατία γιατί γεννήθηκε σ’ αυτή τη γη. Δεν κλαίω που ξέρω πως θα λείπω μια μέρα μα κλαίω για όλα αυτά που έχουν συμβεί.