Για ποια Ελλάδα μου μιλάς είναι να κλαις και να γελάς, για μένα στο ‘χω ξαναπεί η μόνη αλήθεια είσαι εσύ. Τα πίσω χρόνια σου στη λάσπη βουτηγμένα κουρέλια βρώμικα, ρούχα της συμφοράς και σ' ένα τοίχο κάποιο ξεφτισμένο σύνθημα θολά να γράφει επάνω ζήτω η Ελλάς. Γυρνάει σελίδα το λοιπόν η ιστορία μιζέρια, πείνα, κατοχή όπου κι αν πας και μια κονκάρδα πάνω στο σκισμένο πέτο σου θολά να γράφει επάνω ζήτω η Ελλάς. Για ποια Ελλάδα μου μιλάς είναι να κλαις και να γελάς, για μένα στο ‘χω ξαναπεί η μόνη αλήθεια είσαι εσύ. Κι ύστερα πέρασε ο καιρός κι άλλαξαν όλα κι ο εαυτούλης μας αυτός ο μασκαράς νοιάζεται μόνο αδελφέ μου για την πάρτη του, για ποια Ελλάδα τώρα μου μιλάς. Με κομμένη τη φωνή σε μια αόρατη σκηνή μου πετάς κάθε πρωί ξεροκόμματο ζωή, μα σου το ‘χω ξαναπεί η δική μας η σιωπή πρέπει να το καταλάβεις είναι μια συνενοχή. Σε μια χώρα ουραγό με κουρέλια το εγώ με χωρίς καμιά ευθύνη, με σικέ δικαιοσύνη, με ανύπαρκτες πορείες, με μαϊμού ελευθερίες κι ένα αγγούρι στον ποπό αχ, Ελλάδα σ’ αγαπώ. Για ποια Ελλάδα μου μιλάς είναι να κλαις και να γελάς, για μένα στο ‘χω ξαναπεί η μόνη αλήθεια είσαι εσύ.