Προτού οι φίλοι να μου φάνε το στάρι μου εγώ θα πίνω πάντα το κατοστάρι μου κι όχι πως θέλω το κακό τους θα φάω το στάρι το δικό τους Γιατί όσοι πίνουν και φωνάζουν κοπάνα το ποτέ δε δίνουν ραντεβού με τον θάνατο γιατί κι ο χάρος όπως είδες πρώτα παίρνει τους άκρασους κι ύστερα τους μπεκρήδες Πίνε πάντα κρασί κι όχι άλλο πιοτό για να φτάσεις κι εσύ μέχρι τα εκατό αν το ξέρανε όλοι πόσο κάνει καλό δεν θα έμενε ούτε κιλό μα το ξέρει μονάχα των μπεκρήδων η ομάς κι έτσι μένει κρασί για μας Με μικροβάσανα περνάω τη μέρα μου αλλά το βράδυ κάνω την κρουαζιέρα μου και αρχινώ από την Πλάκα να τα ρουφάω τάκα-τάκα Και καταλήγω τέλος μες στο κουτούκι μου που με προσμένει το ξανθό το μπουμπούκι μου κι εκεί ποτήρι στο ποτήρι η ζωή μου ολόκληρη γίνεται πανηγύρι Πίνε πάντα κρασί κι όχι άλλο πιοτό για να φτάσεις κι εσύ μέχρι τα εκατό αν το ξέρανε όλοι πόσο κάνει καλό δεν θα έμενε ούτε κιλό μα το ξέρει μονάχα των μπεκρήδων η ομάς κι έτσι μένει κρασί για μας