Ποτέ το φως, ποτέ τον ήλιο δεν τον είδα μες το σκοτάδι αυτού του κόσμου τριγυρνώ σαν πληγωμένη νυχτερίδα που δεν ετόλμησε να δει τον ουρανό Όπως κατάντησα κι αν βρω τα μονοπάτια που θα με πήγαιναν σε μέρη φωτεινά τώρα το φως μόλις το δω κλείνω τα μάτια γιατί συνήθισα να ζω στα σκοτεινά Μια νυχτερίδα χαρά δεν είδα δεν πήρα χάδι ζω μοναχή μου και στην ψυχή μου έχω σκοτάδι Τώρα κι αν μου 'δινε η αγάπη σου το χέρι πάλι δεν θα 'βρισκα τον δρόμο τον σωστό στο σκοτεινό μου το λημέρι το καλοκαίρι σου δε φτάνει το ζεστό Κλείσε το φως μες τ' απαλά σου ματοκλάδια και χάρισέ το σε μια αγάπη που θα βρεις πριν συνηθίσεις στα δικά μου τα σκοτάδια πάρε τον δρόμο σου και γλύτωσε νωρίς Μια νυχτερίδα χαρά δεν είδα δεν πήρα χάδι ζω μοναχή μου και στην ψυχή μου έχω σκοτάδι Και φως δε θα δω ποτέ