Στ´ άσπρα σου μαλλιά μάνα μου γλυκιά πως περνάει ο πόνος πες μου απ’ την καρδιά. Στ´ άσπρα σου μαλλιά μάνα μου γλυκιά τούτη την αγάπη πως την σβήνουν πια. Πίνω και με πίνει, σβήνω μα δεν σβήνει, πίνω και σουρώνω όμως δεν ‘λαφρώνω από τη φωτιά. Μάνα μου πονώ και δεν νταγιαντώ, τούτο το ποτάμι πως να το διαβώ. Μάνα μου πονώ πες να σε χαρώ της καρδιάς βοτάνι που να πάω να βρω. Πίνω και με πίνει, σβήνω μα δεν σβήνει, πίνω και σουρώνω όμως δεν ‘λαφρώνω από τον καημό.