Μαζί σου πάλι, χώρια σου ξανά του χθες βαδίζω βήματα παλιά, ήταν δυο μέρες, δυο χρόνια πια που είπες φεύγω και πέταξες μακριά. Δεν σου χρεώνω τη ζωή αυτήν που έμεινε μισή, μα σου χρεώνω τη ψυχή που θα θυμάται όσο ζει. Που να ‘σαι πες μου, δως μου μια στιγμή σε μια κουβέντα έστω τυπική, μες στο ποτό μου γίνεσαι γυαλί, βαθιά με κόβεις, γίνεσαι πληγή. Δεν σου χρεώνω τη ζωή αυτήν που έμεινε μισή, μα σου χρεώνω τη ψυχή που θα θυμάται όσο ζει.