Με τα χέρια σκεπάζει το πρόσωπο αργά να μη δουν πόσο γέρασε οι εχθροί της. Ούτε ελπίδες, ούτε όνειρα πια δεν γεννά, μεγαλώνει εφιάλτες η ζωή της. Εκποιούνται φτηνά υποθήκες παλιές, στο σφυρί ό,τι είχε το βγάζουν. Πιο δειλή, πιο βουβή δεν την είδα ποτέ, τα δυο μάτια της γυάλινα μοιάζουν. Η Ευρώπη δεν ζει πια εδώ δεν την είδε κανείς δεν τη ξέρει, τα κουρέλια της είδα πριν λίγο καιρό ένας ξένος στα ερείπια να σέρνει. Μακριά είναι ο Δίας, δεν μπορεί να τη δει μεταλλάχθηκε ο Τάλλος κι ουρλιάζει. Η Ευρώπη στη σκιά του εαυτού της πια ζει, μακρινό παρελθόν πια φαντάζει. Η Ευρώπη δεν ζει πια εδώ δεν την είδε κανείς δεν τη ξέρει, τα κουρέλια της είδα πριν λίγο καιρό ένας ξένος στα ερείπια να σέρνει.