Εσύ που είσαι φίλος κι αδερφός κι έχεις στα μάτια σου το φως εσύ που απ' αντίκρυ με κοιτάς και συντροφιά σου με κρατάς Πες μου αν ξέρεις του πόνου το βοτάνι που απόψε θα με γιάνει απ' τον βαθύ καημό τώρα που εκείνη, της νύχτας μου φεγγάρι τον δρόμο έχει πάρει, τον δίχως γυρισμό Εσύ που όταν φθάνει το πρωί κάνεις τραγούδι τη ζωή εσύ που μ' ανοιγμένη αγκαλιά καλημερίζεις τα πουλιά Πες μου αν ξέρεις του πόνου το βοτάνι που απόψε θα με γιάνει απ' τον βαθύ καημό τώρα που εκείνη, της νύχτας μου φεγγάρι τον δρόμο έχει πάρει, τον δίχως γυρισμό