Τι είναι αυτό που με υπνωτίζει και στον ύπνο μου έρχεται γλυκά όρη και βουνά γκρεμίζει για να 'ρθει κοντά. Τι είναι αυτό που με αφυπνίζει και τα μάτια μου κρατά ανοιχτά σα θεριό βαριά μουγκρίζει ώσπου σταματά. Είναι εμπόδιο, είναι δρόμος, είναι φως και θάνατος μαζί. το ένα χέρι στάζει μέλι, το άλλο αγκάθι ξύνει την πληγή. Είναι λύτρωση, είναι τρόμος, το σωστό και το άδικο στη γη στην απανεμιά φοβέρα και στο καταχείμωνο ζωή. Τι είναι αυτό που τουρτουρίζει σα σπουργίτι μες την παγωνιά μ' επισκέπτεται σα ρίγος, χάνεται μετά. Τι είναι αυτό που με στολίζει σα στεφάνι την Πρωτομαγιά, ήλιος θερινός που καίει μες τα σωθικά. Είναι εμπόδιο, είναι δρόμος, είναι φως και θάνατος μαζί το ένα χέρι στάζει μέλι, το άλλο αγκάθι ξύνει την πληγή. Είναι λύτρωση, είναι τρόμος, το σωστό και το άδικο στη γη στην απανεμιά φοβέρα και στο καταχείμωνο ζωή.