Εγώ μπορώ να ξανασηκωθώ κι αμέσως άλλο δρόμο να χαράξω, εγώ μπορώ και με μισό φτερό να πέσω από το γκρεμό και να πετάξω. Μα εσύ που πάντα κοκορεύεσαι, εσύ που μια ζωή μετρούσες νίκες πως σε λυπάμαι για τα χρόνια που έχασες και τη γαλήνη που ποτέ δεν βρήκες. Εσύ που πάντα ένιωθες άτρωτος, που έλεγες ότι σ’ όλα υπερέχεις τώρα που φεύγει η αγάπη από τα χέρια σου έχεις πολλά και τίποτα δεν έχεις. Εγώ μπορώ ακόμα κι αν χρωστώ σε χρεωμένη αγάπη να ποντάρω, εγώ μπορώ χωρίς να το σκεφτώ να δώσω το στερνό μου το τσιγάρο. Μα εσύ που πάντα κοκορεύεσαι, εσύ που μια ζωή μετρούσες νίκες πως σε λυπάμαι για τα χρόνια που έχασες και τη γαλήνη που ποτέ δεν βρήκες. Εσύ που πάντα ένιωθες άτρωτος, που έλεγες ότι σ’ όλα υπερέχεις τώρα που φεύγει η αγάπη από τα χέρια σου έχεις πολλά και τίποτα δεν έχεις.