Αχ, αυτά τα μάτια σου πώς, πώς με διχάζουνε πώς. σαν δαίμονας και Θεός. Αχ, μ’ αυτά τα μάτια σου πώς, πώς μου σκορπίζεις το φως. σαν έρωτας σκοτεινός. Νυχτωμένη στην καρδιά μου πάντα ήσουνα δεμένη, με τον ήλιο αγκαλιά ερωτευμένη πριν να δύσει, πριν να γίνουμε δυο ξένοι, κυνηγημένοι. Κι όταν κοιτάς κάθε σκιά μου κρυμμένη ξυπνάς, στο σώμα σου φυλαχτό τη φοράς για να κοιμάσαι μ’ ένα κομμάτι από μας. Αχ, αυτά τα μάτια σου πώς, πώς με διχάζουνε πώς, σαν δαίμονας και Θεός. Αχ, μ’ αυτά τα μάτια σου πώς, πώς μου σκορπίζεις το φως, σαν έρωτας σκοτεινός. Αναμμένη στο κορμί μου μια καρδιά που νύχτα βγαίνει, σε ένα τοίχο στέκεται ξεθωριασμένη και για σένα σιγοκαίει κι αργοπεθαίνει, παραδομένη. Κι όταν κοιτάς κάθε σκιά μου κρυμμένη ξυπνάς, στο σώμα σου φυλαχτό τη φοράς για να κοιμάσαι με ένα κομμάτι από μας. Αχ, αυτά τα μάτια σου πώς, πώς με διχάζουνε πώς σαν δαίμονας και Θεός. Αχ, μ’ αυτά τα μάτια σου πώς, πώς μου σκορπίζεις το φως σαν έρωτας σκοτεινός.