Όταν πέφτει το σκοτάδι μες τη γη και η νύχτα τα βελούδα της απλώνει τ' όνειρό μου έχει τότε μπερδευτεί με τους γρύλλους, με τον μπάτη, με τον γκιώνη Τ' όνειρό μου τα βράδια σε ασημένια γεννιέται και σε μάτια ουράνια σαν αστέρι πλανιέται Κι αν δε ζει στην αλήθεια μου 'χει γίνει συνήθεια του νυχτιάτικου ονείρου την ψευτιά ν' αγαπώ Σαν αρχίζει το φεγγάρι να κυλά στ' ουρανού τις αστροφώτιστες κοιλάδες τότε τ' όνειρο ξεφεύγει από ψηλά και μου στέλνει τις ελπίδες του χιλιάδες Τ' όνειρό μου τα βράδια σε ασημένια γεννιέται και σε μάτια ουράνια σαν αστέρι πλανιέται Κι αν δε ζει στην αλήθεια μου 'χει γίνει συνήθεια του νυχτιάτικου ονείρου την ψευτιά ν' αγαπώ