Στον ήλιο ξαπλωμένοι, γελούσαμε πιωμένοι κι οι μέρες μας περνούσαν με χάδια και φιλιά. Μα σήκωσε αέρα, σκοτείνιασε η μέρα και ήρθε ο χειμώνας με βήματα βαριά. Κράτα τη σπίθα ζωντανή μέσα στην καταιγίδα μες στον χειμώνα το βαρύ η μόνη μας ελπίδα. Κι από τη σπίθα τη μικρή μια πυρκαγιά θα ανάψει νέα ζωή θα γεννηθεί στον κόσμο να χαράξει. Στον κόσμο, στον κόσμο να χαράξει. Μεγάλο καλοκαίρι στα πιο ωραία μέρη, σε κήπους, παραλίες, σε δάση και βουνά. Μα μίκρυναν οι μέρες κι αρχίσαν οι φοβέρες γιατί ήρθε ο χειμώνας με βήματα βαριά. Κράτα τη σπίθα ζωντανή μέσα στην καταιγίδα μες στον χειμώνα το βαρύ η μόνη μας ελπίδα. Κι από τη σπίθα τη μικρή μια πυρκαγιά θα ανάψει νέα ζωή θα γεννηθεί στον κόσμο να χαράξει. Στον κόσμο, στον κόσμο να χαράξει.