Δυο παράλληλοι δρόμοι, δρόμοι χωριστοί κι οδηγούσαμε μόνοι από του χρόνου την αρχή. Οδηγούσαμε μόνοι, μόνοι στη σιωπή, δυο παράλληλοι δρόμοι τώρα μας βγάζουν στην ίδια ακτή. Κι όλα τα πετάμε και στη θάλασσα βουτάμε και μια στιγμή ξεχνάμε όσα χάσαμε. Κι όταν πια νυχτώνει κι η φωτιά μας δυναμώνει το τραγούδι μας ενώνει που δεν γράψαμε. Φτάσαμε, φτάσαμε, φτάσαμε μα δε χορτάσαμε, δεν ξεδιψάσαμε. Δυο παράλληλοι κόσμοι μόνοι και μαζί, κράτα εσύ το τιμόνι να βάλω εγώ την μουσική. Κράτα εσύ το τιμόνι, κράτα τη γραμμή, μες’ στου δρόμου τη σκόνη δείχνει τη νέα διαδρομή. Κι όλα τα πετάμε και στη θάλασσα βουτάμε και μια στιγμή ξεχνάμε όσα χάσαμε. Κι όταν πια νυχτώνει κι η φωτιά μας δυναμώνει το τραγούδι μας ενώνει που δεν γράψαμε. Φτάσαμε, φτάσαμε, φτάσαμε μα δε χορτάσαμε, δεν ξεδιψάσαμε. Δεν ξεδιψάσαμε Δυο παράλληλοι δρόμοι, δυο παράλληλοι κόσμοι. Φτάσαμε μα δε χορτάσαμε, φτάσαμε.