Τρέχω κόντρα στον αέρα για να φτάσω μακριά με τα πόδια μου πληγωμένα κι από πάνω μου μια συννεφιά. Η κιθάρα μου στον ώμο για ν’ αντέχω τους καιρούς η ζωή μου ένας δρόμος, το τραγούδι που τώρα ακούς. Σήκω και μαζί μου χόρεψε ξανά. Κι αν μας πόνεσαν ανθρώποι, μας πληγώσανε εχθροί, ο καλύτερος μας φίλος ήταν πάντα η μουσική. Ήτανε ένας δίσκος που βάζαμε δυνατά μέσα στην μαύρη νύχτα μας και μας έσωζε ξανά. Κι εμείς χορεύαμε ξανά. Σου λέω πέρασα πολλά και είδα άλλα τόσα τα βλέπεις πάνω στ’ άσπρα μου μαλλιά. Αλλά δεν ξέχασα ποτέ ποιο ήταν το όνειρο μου, τι μ’ έφερε μπροστά σου τώρα εδώ με την κιθάρα μου να σου τραγουδώ. Τρέχω κόντρα στον αέρα κι ας μην φτάσω πουθενά το ταξίδι πάντα αξίζει, είναι στο κρύο μια φωτιά. Η κιθάρα μου στον ώμο για να αντέχω τους καιρούς η ζωή μου ένας δρόμος, το τραγούδι που τώρα ακούς. Σήκω και μαζί μου χόρεψε ξανά. Σου λέω πέρασα πολλά και είδα άλλα τόσα τα βλέπεις πάνω στ’ άσπρα μου μαλλιά. Αλλά δεν ξέχασα ποτέ ποιο ήταν το όνειρο μου, τι μ’ έφερε μπροστά σου τώρα εδώ με την κιθάρα μου να σου τραγουδώ.