Του θανάτου πικρή η ανάσα Μας ζυγώνει σαν μια μαχαιριά Θεέ μου τα φύλλα στα κλαριά Έτσι πεθαίνουνε και τα πουλιά Σκοτείνιασε, φεύγει η ζωή μας Στάλα τη στάλα Στιγμή στιγμή Πέφτει το δίχτυ του θανάτου κλείνει τα μάτια ο Θεός κλείνει αργά το φως του ήλιου μα αν ποτέ, θα `ρθει λυτρωμός Μην κοιτάζεις ψηλά μην κοιτάζεις Δε γελάει πια ο ουρανός Γέρνουν τα στάχυα στο βοριά Πέτρα στο στήθος μας τούτη η βραδιά Μικρά τα χείλια σου γαρούφαλα Χείλια σαν φλόγα Σαν τη ζωή