Μια εποχή είναι αλήθεια με τυράννησες τη φτωχή την καρδιά μου τη βασάνισες κι ήμουνα θύμα, κι ήμουνα θύμα, κι ήσουνα τ' αφεντικό ξαφνικά πάλι απόψε ξαναγύρισες τα παλιά να μου θυμίσεις επιχείρησες όμως τι κρίμα, όμως τι κρίμα, δεν έχω μνημονικό Σ' έχω μπερδέψει με τον Κώστα ή τον Γιάννη κι έστω κι αν κάναμε μαζί ένα σεργιάνι εγώ το ξέχασα και θαρρώ δεν ήταν τίποτα τίποτα, τίποτα, τίποτα το σοβαρό Σ' έχω μπερδέψει με τον Γιώργο ή τον Νίκο κι εσύ νομίζεις πως ακόμα σου ανήκω εσύ δεν ξέχασες, απορώ, δεν ήταν τίποτα τίποτα, τίποτα, τίποτα το σοβαρό Μια εποχή μ' είχε λιώσει το καψόνι σου η φτωχή η καρδιά μου ήτανε πιόνι σου κι ήμουν στο κλάμα, κι ήμουν στο κλάμα και στο αναφιλητό τι καημός, σε περίμενα, δε γύριζες διαρκώς ξένα αρώματα μου μύριζες σ' αυτό το δράμα, σ' αυτό το δράμα, τώρα έχει πέσει ριντό Σ' έχω μπερδέψει με τον Κώστα ή τον Γιάννη κι έστω κι αν κάναμε μαζί ένα σεργιάνι εγώ το ξέχασα και θαρρώ δεν ήταν τίποτα τίποτα, τίποτα, τίποτα το σοβαρό Σ' έχω μπερδέψει με τον Γιώργο ή τον Νίκο κι εσύ νομίζεις πως ακόμα σου ανήκω εσύ δεν ξέχασες, απορώ, δεν ήταν τίποτα τίποτα, τίποτα, τίποτα το σοβαρό