Μετρούσα τις δεκάρες μου να βγάλω μια δραχμή, απέναντι απ' το σπίτι μου η πέτρα του σκανδάλου περίμενε ανθοστόλιστη και ασυζητητί η πιο φθηνή αγάπη μου, η ΙΟΝ αμυγδάλου. Γλυκά να λιώνει στο φιλί να μη χορταίνω τ' άρωμά της κάθε που έπεφτε στη γη το λουλουδένιο φόρεμά της. Μετρώ τώρα τα χρόνια μου, τα βάζω στη σειρά και σαν ζήτω αντίδοτο στην πίκρα του τσιγάρου το ίδιο πάντα σκίρτημα με ρίχνει στην πυρά η πιο παλιά αγάπη μου, η ΙΟΝ αμυγδάλου. Γλυκά να λιώνει στο φιλί να μη χορταίνω τ' άρωμά της κάθε που έπεφτε στη γη το λουλουδένιο φόρεμά της.