Σ’ έχω δει να κλείνεσαι σ’ ένα χρόνο, καταφύγιο μέσα σου σκοτεινό, κάνει η ζωή παρακάτω, δεν προχωρά κι ο χρόνος τρέχει όλο και πιο γρήγορα. Πόσες φορές το πίστεψες πως είδες τη λάμψη, πόσες για να τη φτάσεις τα φτερά σου έχεις κάψει. Πόσες ακόμα θ’ αναρωτηθείς μα πως γίνεται να μη τη βλέπει κανείς. Κι όλο χάνεις το βήμα πριν κόψεις το νήμα γιατί εσύ κουβαλάς όλου του κόσμου το κρίμα. Σ’ έχουν ξεγράψει, σ’ έχουν προσπεράσει, σ’ έχουν πετάξει στα σχοινιά. Μολυβένια καρδιά εσύ μεγαλώνεις στη σκιά κάτω απ’ την πέτρα αλλάζεις δέρμα. Για να τα παίξεις ξανά όλα κορώνα γράμματα στον αέρα στρίβεις το κέρμα. Για να τα παίξεις ξανά όλα κορώνα γράμματα να φτάσεις πιο μακριά, πιο μακριά απ’ το τέρμα. Ποιος σε άρπαξε μωρό απ’ τη γέννα, ποιος τα ‘κανε όλα πιο δύσκολα για σένα και πως κρύφτηκε μέσα σου εκείνη η φλόγα που τρέμει κι όμως δεν σβήνει. Όσες φορές κι αν είδες το τέλος πάνω στο στόχο μας πάλι κομμάτια το βέλος, την κλεψύδρα ν’ αδειάζει, το πλήθος να ουρλιάζει μα εσύ το ‘χεις μάθει πια. Μολυβένια καρδιά εσύ μεγαλώνεις στη σκιά κάτω απ’ την πέτρα αλλάζεις δέρμα. Για να τα παίξεις ξανά όλα κορώνα γράμματα στον αέρα στρίβεις το κέρμα. Μολυβένια καρδιά όλα κορώνα γράμματα να φτάσεις πιο μακριά, πιο μακριά απ’ το τέρμα. Μολυβένια καρδιά.