Ένα παιδί, μοναχοπαίδι, αγόρι ξεμυάλισε της μάγισσας την κόρη κι αφού τη γλέντησε, αγκάλιασε μιαν άλλη κι η μάνα της κατάρα του ’δωσε μεγάλη. "Ποτέ αγάπη εσύ να μη χαρείς, καταραμένος να’σαι όσο ζεις." Παντού η κατάρα αυτή τον κυνηγάει και στη ζωή του όποια αγαπάει την βρίσκει μ’άλλον και τον καίει η λαχτάρα, της μάγισσας έχει αληθεύσει η κατάρα. "Ποτέ αγάπη εσύ να μη χαρείς, καταραμένος να’σαι όσο ζεις." Η ζήλια πια τα μάτια του θολώνει, την άπιστη αγάπη του σκοτώνει και μεσ’τη φυλακή κλεισμένος συλλογιέται της μάγισσας πως η κατάρα εκδικιέται. "Ποτέ αγάπη εσύ να μη χαρείς, καταραμένος να’σαι όσο ζεις."