Ένα πιάτο άδειο στο τραπέζι, μια καρέκλα πάντα αδειανή, σε προσμένουν πότε θα γυρίσεις απ’ τα ξένα, δόλιο μας παιδί. Δηλητήριο στο στόμα είναι η κάθε μας μπουκιά μέχρι που να ’ρθεις, παιδί μας, απ’ τη μαύρη ξενιτιά. Η μανούλα πάντοτε κλαμένη, ο πατέρας όλο σκεφτικός και τ’ αδέρφια σου και η καλή σου σκέπτονται εσένα συνεχώς. Πότε θά ’ρθεις, πότε θά ’ρθεις απ’ τη μαύρη ξενιτιά να χαρεί το σπιτικό μας και η μαύρη μας καρδιά.