Κάποτε θα δεις πως όλα είν' αλήθεια σκληρή δουλειά σε περιμένει γευόσουνα τα λόγια που από το στόμα σου μοιάζανε παραμύθια τώρα το τελευταίο παιχνίδι μες στο δωμάτιό σου αόρατο ανασαίνει Μονάχη στέκεσαι στο δρόμο τον άνθρωπο κοιτάς με τρόμο και ψάχνεις τον μπαμπά σου πάνω του να βρεις στην τύχη ψάχνεις προστασία γαντζώνεσαι σαν ικεσία παράσιτο στην δύναμη άλλων ν' αρπαχτείς Πάλεψε τώρα να επιζήσεις έξω απ' το σπίτι ο άνεμος αγριεύει κανείς δε σου 'μαθε ποτέ πως κάποια μέρα θα χρειαστεί και να μισήσεις έτσι η αγάπη σου είναι φόβος ζωή απ' τους άλλους έμαθε να κλέβει Οι μνήμες σου καπνοί στο δρόμο μπερδεύεις κλέφτη από αστυνόμο κι όμως πουλάς στην τύχη κάθε σου στιγμή γυρνάει σβούρα το κορμί σου μιλάς και χάνεις τη φωνή σου και δεν υπάρχει πια κανείς για να σου πει