Με μάτια σπασμένα θλιμμένου παιδιού Στέκεις εκεί στο κατώφλι του νου Και οι αναμνήσεις που κρύβω βαθιά Δεν ξέρω αν είναι κάτι που έχω Ή κάτι που έχασα πια... Καλή σου νύχτα και να μ’ αγαπάς... Ό,τι θυμάσαι, λένε μέσα σου ζει Ζει και τρυπάει σαν βελόνα πικρή Πικρή σαν το γέλιο μεθυσμένου τρελού Κάποιου πρεζάκια αρχαγγέλου Στο βράχο του Λυκαβηττού Καλή σου νύχτα και να μ’ αγαπάς... Τι ώρα πήγε ποιος έχει φωτιά Μίλα μου, είναι η σιωπή πιο βαριά Πιο βαριά κι απ’ τα φώτα Πιο βαριά κι απ’ τους καπνούς Κι ένα κουρέλι τραγούδησε το τελευταίο του μπλουζ Καλή σου νύχτα και να μ’ αγαπάς...