Ρυτίδες και πίκρες και φαρμάκια σωρό Ξενύχτια και δάκρυα Κι ένα σπίτι νεκρό Να τι μ’ άφησε φεύγοντας να Μα ωστόσο στιγμή δεν περνά Που η ψυχή μου για σένα Να μην ξαγρυπνά Για σένα έχει μείνει η αγκαλιά μου ανοιχτή Την πόρτα της χτύπα Πάλι θα σε δεχτεί Γιατί δε σε ξεχνώ Κι αν μαρτύρια περνώ Αχ να `ξερες πόσο πονώ Για σένα για σένα Για σένα ξύπνησε η καρδιά μου ένα πρωί Κι άστρα σου γιόμισα και ήλιο τη ζωή Για σένα έσβησα με μιας τα περασμένα Μα εσύ που πόνεσα και υπέφερα για σένα; Ρυτίδες και πίκρες;