Ένα παράπονο από μένα έχω τόσο καιρό, σε κάποιον που έπρεπε να πω ευχαριστώ, δε το είπα ποτέ από εγωισμό, μα τώρα θέλω να κάνω αυτό που νιώθω σωστό. Νομίζω, ήρθε ο καιρός σε εκείνη να πω ένα μεγάλο ευχαριστώ και ότι την αγαπώ, για όλα όσα έχει κάνει εκείνη για μένα, και της υπόσχομαι να μη πάνε χαμένα. Έκανε θυσίες για μένα πολλές, καταστάσεις έχει ζήσει με μένα τρελές. Από μικρό παιδί την είχα στο πλευρό μου να ανέχεται ό,τι πέρναγε από το μυαλό μου. Σε ένα δωμάτιο δίπλα στο δικό της, το κάθε όνειρό μου ήτανε κι όνειρό της. Για μένα τυραννούσε το μυαλό της, μου έδινε το κάθετί δικό της. Γέλαγε μαζί μου, όταν γελούσα, έκλαιγε όταν άσχημα της μιλούσα. Έφευγε όταν γκόμενα της κουβαλούσα, δίπλα μου πάντα κι όταν πονούσα. Κι έτσι κυλούσαν για μένα τα χρόνια, ζωντανές αναμνήσεις από κάθε χειμώνα. Οι ζωγραφιές στο δωμάτιο να μου θυμίζουν, πως τα ωραία χρόνια πίσω δε γυρίζουν. Τώρα σε άλλο δρόμο βάζω πάλι τη ζωή μου και για πρώτη φορά δε θα είσαι μαζί μου. Θα μου λείψουν η γκρίνια κι οι φωνές σου, θα μου λείψουν τα χαμόγελα κι οι χαρές σου, θα μου λείψει να ξυπνάω και να είμαι κοντά σου, να τρομάζω όταν βλέπω φιλέ στα μαλλιά σου, με τις γκόμενες που έφερνα γκάφες να κάνεις, να μου λες: «κερατά, εσύ θα με πεθάνεις», να φωνάζεις, όταν φίλους κουβαλούσα, μα να σου περνάνε όλα όταν σε φιλούσα. «Τέτοια ξέρεις» να μου λες και εσύ γελούσες, όταν φώναζα στα μάτια με κοιτούσες. Το τραγούδι αυτό είναι για σένα, γιαγιά μου, για σένα που είχα δίπλα στα όνειρα μου. Το τραγούδι αυτό για σένα θα το πω και θα φωνάξω ότι σ’ αγαπώ. Σε θυμάμαι να μου λες για τα μαλλιά μου, να με ξυπνάς πρωί να πάω στη δουλειά μου, τη νύχτα να έρχεσαι να με σκεπάζεις, κι όταν αρρωστούσα ξύπνια να τη βγάζεις. Σε θυμάμαι να στερείσαι για να έχω εγώ, σε θυμάμαι να μου λες: «εγώ είμαι εδώ». Εσύ ήσουνα πατέρας, μάνα κι αδερφός. Τα χρόνια που πέρασα με σένα μαζί μου σημαδέψαν όλη τη ζωή. Δε θα ξεχάσω ποτέ τα παλιά. Να σ’ έχει ο θεός πάντα καλά.