Θα `πρεπε ν’ αρχίσω με μια επίκληση στη μούσα μου που σκίζεται για πάρτη μου κι ανέχεται τα γούστα μου Μα δεν αξίζει το κόπο άσ’ την εκεί που θρονιάστηκε, περνάει καλά και ξεχάστηκε Έτσι κι αλλιώς θα πάρω σβάρνα κάτι κι επιμένω να `μαι μόνος μου κόντρα στο πεπρωμένο για να το δω να τραβάει τα μαλλιοκέφαλά του. Που είμαι δίπλα του ενώ τρωει τα λυσσακά του. Κάνω αρχή με διαπλοκή και μπόλικο συμφέρον για να `μαι επίκαιρος λιγάκι και στο άμεσο μέλλον με βιβλία, μουσική, τύπο και πολιτισμό με φιλανθρωπίες, έργα και εξευρωπαϊσμό με επιχειρήσεις, κανάλια, σταθμούς και μετοχές κοίτα ρε γρήγορα που αλλάζουν οι εποχές! Κι εσύ, μεγάλε, μπορείς να καμαρώνεις πήρες τα πάνω σου για τα καλά παντού σαρώνεις αγοράζεις, δε σου φτάνει πουλάς, δε σου φτάνει έχεις, νικάς, γκρεμίζεις δε σου φτάνει Σου είπε αυτή η χώρα "ήμαρτον αφέντη" και τότε άρχισε για όλους μας το γλέντι. Δε σου φτάνει, ρε, η εξουσία που έχεις, ούτε το χώμα αυτό που πατάς Δε σου φτάνει, ρε, κι αν αγοράσεις το χρόνο και σταματήσεις να γερνάς Δε σου φτάνει ρε όλος ο πλούτος της γης κι ούτε το σύμπαν για πλάκα Δε σου φτάνει ρε Όμως εγώ έχω κάτι που δε πουλιέται μαλάκα Θα `πρεπε να σου φτάνει που καταμεσής του ονείρου ασχολείται με `σένα ένας ποιητής εκ του προχείρου καθώς σε συνοδεύουν βαρυσήμαντες δηλώσεις σε φουαγιέ, μέγαρα και δεξιώσεις Αφού για σένα μιλάνε στης γης τα πέρατα για σένα γίνονται σημεία και τέρατα Δε σου φτάνει μια καρέκλα ούτε καν ο καναπές δε σου φτάνει από τον Όλυμπο να ρίχνεις αστραπές είσαι η πλάτη τρανών και συνάμα ηλιθίων είσαι ένα απόστημα παλιό γεμάτο πύων Είσαι ο άρχοντας σε τούτη τη φραγκόπολη είσαι το ζάρι το τριμμένο στη μονόπολη Έχεις το ύφος παρθένας και ταπεινή είσαι σαν αγία λουγκράτη συμφωνία για μοντέρνα σφαγεία μπροστά απ’ την "κόψη του σπαθιού την τρομερή" στέκεσαι σαν κόρη ψηλή και λυγερή είσαι τρακτέρ σε κουρασμένο χωράφι που όπου σκάψεις σπέρνει και θερίζει το σινάφι Θέλεις να γίνεις του μυαλού μας χωνευτήρι βολέψου απλά μ’ ένα αϊ σιχτήρι.