Τι κι αν θες τι κι αν δε θες το νερό μπήκε στ’ αυλάκι πια, αφού σκάψαμε βαθιά κόντρα στην ανεπροκοπιά κι έπιασε τόπο ο κόπος, το θράσος και το ρίσκο, αφού στον όγδοο δίσκο πάλι κοντά μου σε βρίσκω. Να προσπαθείς να κλέψεις κάτι όλος αυτιά σα πεταλούδα τη νυχτιά που τη τραβά η φωτιά, μπας και δώσει στο χαμό της λίγο χρώμα ευτυχίας με κλωστές αποτυχίας και γνώση ιεραρχίας, ύφανες πρώτα το κουκούλι σου πριν μεταμορφωθείς από σκουλήκι της γης στο άκρον άωτον της μορφής. Μα πάλι νύχτα θα χαθείς απ’ όσα ζήλεψες. Κράτα τη μιζέρια που με φίλεψες. Κι αν είσαι η κόρη που λένε η ασημοστολισμένη με τα χωράφια τα ζωα και τα φλουριά προικισμένη, σ’ έχει προλάβει η ζωή μ’ έχει ξεπαρθενέψει κι ας είναι σκύλα γυναίκα που τη καρδιά μου έχει κλέψει. Τώρα τι θες, τι μου λες. Πήρες χαμπάρι το low bap κι αναμασάς απειλές, μαζί με τάματα σ’ εφημερίδες και τηλεοράσεις, δημόσιες σχέσεις που θες δε θες, θα τις ξεράσεις Θες δε θες, μπήκε στ αυλάκι το νερό και μουσκεύει το παρόν μας. Θες δε θες, κάθε εμπόδιο που βάζεις πάντα θα βγαίνει σε καλό μας. Θες δε θες, το χαμένο σου χρόνο θα τον κρατάμε όλο δικό μας. Θες δε θες, πατάει στα ποδιά του γερά πια τ’ όνειρό μας. Για δες που θες δε θες, έτσι είν’ τα πράγματα. Όλα όσα θες μισά, τ’ αλλά ψιλά γράμματα. Ξάφνιασμα πρώτο του δρόμου το ριζικό, μια αρχή καλή από αφιλτράριστο υλικό. Βινύλιο ατόφιο μ’ εξώφυλλο στο χέρι φτιαγμένο, μ’ ανθρώπους με κοινό σκοπό στα μάτια χαραγμένο. Βάφτισμα πυρός ντόπιο μαγάρισμα, ξεσκαρτάρισμα σε όλους χάρισμα. Κι αν είσαι ο τύπος εκείνος που τον τρομάζει το έργο, όταν ζυγώσεις, θα νιώσεις πως αν δε φύγεις, δε φεύγω. Εσύ που οι νόμοι σου σκεπάζονται απ’ τη γνώμη σου κι οι ώμοι οι γυρτοί σου δε βαστάνε τη συγγνώμη σου. Κανείς επάγγελμα τίμιο βρωμικη επιθυμία που δεν ξεθύμανε μικρή και γέρασε από ανία χάρη στη ντρόγκα κι όλα τ’ αλλά που έχεις για οδοιπορικά, σ’ αυτό το ηλίθιο ταξίδι πάνω σε λόγια γενικά, και πάντα μεταφορικά για να μένουν στα χαρτιά. Mα αυτό που βλέπεις στο καθρέφτη φαίνεται τόσο μακριά κι όμως είναι κοντά, τόσο που ξύνει την ψυχή σου και ξεσκίζει τη μεταξωτή αντοχή σου. Γράψε ό,τι θες, σκάψε όπου θες, θάψε ό,τι θες, πάψε να θες κι ό,τι λες να `σαι καλά για να το λες, κλείσε τα μάτια και δες. Σκέψου ό,τι θες μονάχα αυτά που θες κι ό,τι δε θες, μη το μετράς; να το σκορπάς κουράγιο βρες. Να συνεχίσεις να θες να κλαις για όσα θες να φταις, το φαρμάκι πιες ζήσε ξανά μανά το χθες, για να ξεχάσεις σήμερα πάλι έξω βγες. τρύπωσε κάπου και τη μιζέρια σου δες.