Γεννήθηκα και πήγα σχολείο πάνω στη Χούντα με δασκάλους και παπάδες δοχεία συγκοινωνούντα, ψυχές σαβανωμένες, θεόρατες σκιές στου έθνους του αθάνατου τις μυρμηγκοφωλιές. Μαζική παραγωγή, κρέατα ντόπια στο τσιγκέλι, όμως, μας φύλαγαν εξόριστοι αγγέλοι. Ρόζοι στα παιδικά μας χέρια απ’ του δασκάλου το ξύλο που έβγαζε μίσος στον εχθρό και περηφάνια στο φίλο. Η γραφή με το ζερβό άνοιγε τραύματα, 'ξομολογήσεις σε δοσίλογους παπάδες και θυμιάματα. Τα προσκοπάκια με τα μπλε σωβρακάκια γινήκαν μπάτσοι που ξεσπούσαν σε προσφυγικά σπιτάκια. Είναι όλα ίδια, παππού, κι ας αλλάξαν όψη· ντροπή μεγάλη στου σπαθιού την τρομερή την κόψη που όσο κι αν κόψει κεφάλια, γλώσσες και χέρια ποτέ του δε θα φτάσει να κόψει από τ’ αστέρια. Είναι όλα εδώ, παππού, τον ίδιο κύκλο κάνουν, πλανιούνται οικτρά πως ποτέ δε θα πεθάνουν. Σκέψη κοινόχρηστη, θαμμένη σε τόπο επώνυμο κι έτσι το χώμα που έχεις μπει, δεν είναι γόνιμο. Κάνε με σου `χα πει μεγάλη μπόρα να τους πνίξω όλους μέσα στη δικιά τους σαπίλα. Σου’ πα να με κάνεις δράκο να σας φυλάω απ’ τους φασίστες, μονάχα εγώ. Πάντα σου ζήταγα να φτιάξεις ένα ασπρόμαυρο σακάκι να φοράω με της "Αυγής" τα φύλλα. Παππού, μάθε με, σου `λεγα για να τους τη σπάω, να γράφω με το ζερβό. Είναι όλα ίδια, μαστρο Μίκη, ίδια γελάνε οι φοβισμένοι. Ίδιος ο λήθαργος, ίδιοι κι οι πλανεμένοι. Ίδια κι εύκολα το τίποτα ακόμα αλλάζει χρώματα. Ο χρόνος ράβει μ’ ίδια λόγια τα στριφώματα. Στα χώματα για λίπασμα οι πρώτοι νεκροί, ζωντανοί οι πονηροί, βαλσαμωμένοι καιροί. Ίδια ακούνε οι γειτόνοι τη φωνή σου. Θα ξέχναγα ό,τι σκάρωσα για ένα κρασί μαζί σου. Στο ίδιο μέρος που ξερνάν, πάνε και στέκονται, δεν αντιστέκονται, τα πάντα δέχονται, τα ίδια φίδια έρπονται. Αφορισμένοι οι άτακτοι κι οι πρόσφυγες από τους άπληστους, νευρωτικούς αυτόχθονες. Ίδια όπως τ’ άφησες παππού, σφιχτά και αποπνικτικά, ίδιο συμπεθεριό, ίδια ελαφρυντικά. Μάτια στραμμένα σ’ αποκλίνοντες κυκλώνες, σάπιοι αιώνες με μπουντέλια αρχαίες κολώνες. Τρελοί χειμώνες, κι αυτή εδώ η πιο παράξενη ράτσα κάνει την ίδια ειρωνική και βαριά γκριμάτσα δήθεν καπάτσα τη βλέπω, και την είδες από παιδί· ψάχνω ό,τι έψαχνες μια πορφυρένια γη. Κάνε με σου `χα πει μεγάλη μπόρα.... Σου `πα να με κάνεις δράκο... Πάντα σου ζήταγα να φτιάξεις ένα ασπρόμαυρο σακάκι να φοράω με της "Αυγής" τα φύλλα. Παππού, μάθε με, σου `λεγα να τους τη σπάω, μάθε με να γράφω με το ζερβό.